ਚਰਚ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੁਸਤਕ
ਨਿਆਂ, ਬਲ, ਸੰਯਮ, ਅਤੇ ਹਰ ਆਤਮਾ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਦੂਜੀ ਪੁਸਤਕ।
ਚੰਗੇ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਚਰਚ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੁਸਤਕ।
ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਨੇ ਹਰ ਆਤਮਾ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਹੱਥ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਚੁੱਕੇ।
ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਮੁੱਕਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਉਹ ਇਕ ਗੱਲ ਰੋਕਦੀ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਇਹੀ ਉਹ ਗੰਢ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਕੱਟਣ ਲਈ ਹੈ:
ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾਉਣਾ ਧਰਤੀ ਤੋੜਨਾ ਹੈ;
ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਹੈ।
ਇੱਕੋ ਹੱਥ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਉੱਤੇ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜਾ।
ਫ਼ਰਕ ਸਿੱਖੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਹਰ ਸਫ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਬਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ। ਬਲ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੋੜ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੇਖਾ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਘਸੀਟਦੇ;
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।
ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਰੱਖੋ, ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਹਾਡਾ ਬਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੋੜਣ ਵੱਲ ਲੰਘ ਗਏ,
ਅਤੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਝੁਕਾਅ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ: ਖੂਹ ਉੱਤੇ ਬੱਚਾ, ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਲਦਾ ਸਰੀਰ।
ਮੁੱਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੂਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਰਾਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਖ਼ਤਰਾ ਹੱਥ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਿਨਾਰਾ ਦੂਜੀ ਆਤਮਾ, ਝੁਕਾਅ ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ।
ਦਰਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੇਬਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ:
ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਚੁੱਪ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੇਠਲੀ ਚੋਣ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਵੀ ਫਰਜ਼ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਬੱਝੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਖੂਹ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ।
ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਖੂਹ ਉੱਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜੋ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਣਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਢੋਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਅਤੇ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ:
ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਪੈੜਾ ਲਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪੁਕਾਰ ਉਠਾਓ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੂੰਹ ਨਾ ਮੋੜੋ।
ਫਰਜ਼ ਕਦੇ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਨਾ ਮੁੜਨਾ ਸੀ।
ਬਲ ਇੱਕ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਪੈੜਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫੜ ਸਕੇ।
ਹੱਥ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਬਦ, ਘਾਅ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥ, ਧਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਾਅ।
ਉਹ ਪੈੜਾ ਲਓ ਜੋ ਦਰਾਰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਜਿੱਥੇ ਫੜ ਸਕਦੇ ਸੀ ਉੱਥੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੇ ਸੀ ਉੱਥੇ ਤੋੜਨਾ,
ਫਿਰ ਹੇਠਲੀ ਚੋਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਕਸਦ ਤੋਂ ਆਗੇ ਖਰਚਿਆ ਬਲ ਹੁਣ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਭੁੱਖ ਹੈ।
ਨੁਕਸਾਨ ਜਿੰਨਾ ਮੰਗੇ ਉਨਾ ਹੀ ਚੜ੍ਹੋ। ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਲਈ ਇੱਕ ਪੈੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪੈੜਾ ਉਡੀਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਲਈ ਰੱਖੋ: ਕਿਸੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਲਿਆ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ,
ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਦ ਦੋ ਤਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਮੁੜੇ ਹੋਣ।
ਪਹਿਲਾ: ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਤਲ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ। ਉਸ ਤੋਂ ਡਰੇ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ।
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਦੂਜਾ: ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕੇਗਾ।
ਨਾ ਰੋਕਣਾ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਨਾ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਨਾ ਢਾਲ, ਨਾ ਭੱਜਣਾ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਾਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੁਝ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਦੋਵੇਂ ਤਾਲੇ, ਹਰ ਵਾਰ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਛੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਰਨ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਜਾਣੋ: ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਗਲਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜੋ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਉਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸਹੀ ਮਨ ਨਹੀਂ; ਅੰਦਰੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਠੀਕ ਜੀਵਨ-ਲੈਣਾ ਵੀ ਕਦੇ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਢੋਦਾ ਹੈ,
ਡਿੱਗਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਭਾਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕੱਲ੍ਹ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਤਲ ਨਹੀਂ।
ਜੋ ਇਹ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਉਹ ਭਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਮੀਰ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ਧਰਤੀ ਅਜੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਕਿਸੇ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਕੀਮਤੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਉਨੀ ਹੀ ਤੀਖੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗੇ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾਉਣਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਸੀ ਤਦ ਟੁੱਟ ਜਾਣਾ:
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਮਨਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਤੋਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ,
ਅਤੇ 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਸੀ' ਉਤਸੁਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਕੋਟ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ: ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ, ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ।
ਇਸ ਜਾਣਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਗਿਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੀਖਾ ਸ਼ੱਕ ਕਰੋ।
ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਨੇ ਗਲਤ ਚੋਣ ਦੇ ਪਲ ਹੀ ਖਾਤਾ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਠੋਰ ਉਸੇ ਪਲ ਅਸਲ ਇਕੱਲੇ ਸਿੱਕੇ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ,
ਇਸ ਲਈ ਵਸੂਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਬਦਲਾ ਉਸ ਕਰਜ਼ੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਇਹ ਦੋ ਵਾਰ ਫੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਕਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਹੈ।
ਖੋਖਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ ਹੇਠਲੀ ਚੋਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ।
ਨਿਆਂ ਅੱਗੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ: ਹੁਣ ਤੋਂ ਕੀ ਬਚਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਦਲਾ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਰਦ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਲਟਿਆ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਰਾਹ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਦੁੱਖ।
ਦੁੱਖ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੋ।
ਜਦ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ ਅਤੇ ਮੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ,
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਿੰਨਾ ਮੰਗੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਵੀ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਫੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਪਿੰਜਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜੇ ਤੋੜੇਗਾ;
ਇਹ ਕਦੇ ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋੜਣ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਫੜਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬਣਾਓ।
ਜਿਸ ਪਲ ਪਿੰਜਰਾ ਕਠੋਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ;
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਫਿਰ ਟੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾ ਆਪ ਉਹ ਬਣੇ।
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਹੁਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋ, ਅਤੇ ਖੂਹ ਕਦੇ ਕਦੇ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਮ ਜਾਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਖੂਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਸੁਣੋ: ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪ-ਸਜ਼ਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਬਦਲਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਫਲ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋਵੋ।
ਪਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਸਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ।
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖੋ। ਜੋ ਅਜੇ ਸਧਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਧਾਰੋ।
ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਮੁੜੋ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੌਲਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੋ: ਅਗਲੇ ਖੂਹ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਕਰੋ।
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਜੰਗ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸਬਕ ਹੈ। ਘਰ ਦੀ ਇਹੀ ਇਕੱਲੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਾਹ ਹੈ।
ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੂਨ-ਲਥਪਥ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਿਖਣਾ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਦੇ ਚਰਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਚਰਚ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਚਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਸੇ ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤਖ਼ਤ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਨੇ ਢਾਹਿਆ ਸੀ
ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਖ਼ਤ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਿੱਧਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੋੜਿਆ ਰਹੇ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਸੇ ਧਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਹਾਦਰ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਤਲ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ।
ਇਹ ਕਠਿਨ ਪੁਸਤਕ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਾਰ ਫੜ ਕੇ ਨਰਮ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਘੱਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਕਠਿਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਘੱਟ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ।
ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਢੋਓ: ਫਰਜ਼, ਸ਼ੱਕ, ਉਹ ਜ਼ਖ਼ਮ ਜੋ ਠੀਕ ਬਲ ਵੀ ਛੱਡੇਗਾ।
ਜੋ ਧਰਤੀ ਲਈ ਲੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤੀਖੇ ਰਹੋ। ਤੋੜਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੇਰਹਿਮ ਰਹੋ। ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ।
ਅਤੇ ਜਦ ਕਠਿਨ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ,
ਇਸ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਸਿਰਫ਼ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਰੱਖੀ:
ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ।
ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤੀਖੇ ਰਹੋ। ਤੋੜਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੇਰਹਿਮ ਰਹੋ। ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ-ਰਹਿਤ ਰਹੋ।